Op Reis!

Eind April werden de auto’s geladen met bagage van alle meisjes en staf om een paar dagen op reis te kunnen. We waren in totaal met 38 mensen. We gingen naar Chiang Mai, ongeveer drie en een half uur rijden bij ons vandaan. Helaas zijn ze druk aan de wegen bezig en duurt de rit daarom iets langer, maar het eindresultaat zou heel moeten zijn volgens de plannen. De eerste dag gingen we naar de dierentuin, dit is een grote dierentuin die steeds in ontwikkeling blijft. Dit keer konden ze wel het zeeaquarium zien en de panda’s, want twee jaar geleden was er stroomuitval waardoor ze er niet in konden.

Het was erg warm, ruim 40 graden, waardoor we graag ‘s middags de verkoeling van een winkelcentrum opzochten. De meisjes genoten ervan om lekker rond te snuffelen in verschillende winkels of om wat lekkers te kopen.

De volgende dag stond de koninklijke tuin op het programma, het was er prachtig. Vervolgens een soort rodelbaan in een attractiepark gedaan. Voor sommigen was dit erg spannend, maar toen ze eenmaal gingen vonden ze het geweldig en was het een overwinning. Die middag gingen we naar een waterval om lekker af te koelen. Het was een mooie plek en de waterval had meerdere lagen waar gespeeld kon worden. Het was er wel enorm druk, want het vakantietijd en iedereen had het enorm warm en wilde even afkoelen. Maar dat kon de pret niet drukken.

De laatste dag gingen we naar een kerk en zongen als groep een lied, waarna we nog even langs een ander winkelcentrum gingen voordat we de terugreis aanvaardden. Al met al heeft iedereen enorm genoten en was het een geslaagde reis. Wij willen de sponsors enorm bedanken voor het mogelijk maken van deze mooie reis.

 

Vakantie!

Het is zomer in Thailand, de scholen zijn dicht en de meisjes zijn thuis. Gelukkig zijn er leuke dingen om te doen. De meeste meisjes hebben hun familie kunnen bezoeken, alle meisjes zijn op kamp geweest en eind april hopen we nog op een korte vakantie met zijn allen te gaan. Maar de meisjes hebben ook heerlijke dagen thuis waarin ze spelletjes met elkaar en de moeders spelen, ze hun haren verven of nagels lakken, film kijken en anders kookschorten versieren als cadeautjes voor sponsors. Het is op het moment erg heet, maar ondanks dat proberen ze er een leuke tijd van te maken met elkaar.

Groentetuin!

Sinds het begin van dit jaar zijn we begonnen om een groentetuin aan te leggen. Stap voor stap wordt er meer en meer geplant en we hebben zelfs al een eerste oogst gehad van radijzen. In overleg met de staf wordt er geplant wat er gegeten wordt in de huizen. Lange bonen, kool, tomaten, pepers, allerlei kruiden, komkommers, etc. Op dit moment begint het er al echt op te lijken en zien we al resultaat. Het zou mooi zijn als dit als een groot stuk zelfvoorziening kan gaan dienen.

Engels Leren!

Ze is weer even terug! In 2017 heeft een vrijwilligster het hele jaar Engelse les gegeven aan de meisjes en nu is ze voor 2 maanden terug. Op zaterdagen vanaf half januari tot en met half maart krijgen de meisjes weer Engelse les. De meisjes zijn in twee groepen verdeeld, de beginners en de gevorderden. Ze vinden het leuk om met de vrijwilligster samen te zijn en leren op een leuke manier Engels. Soms vinden ze vooral het spreken spannend, want het is nogal gek om jezelf een andere taal te horen spreken, maar we hopen dat ze hun schaamte aan de kant kunnen zetten om zo lekker veel te kunnen oefenen.

Outreach!

Eind december mochten de meisjes samen met alle ‘moeders’ op een speciale missie gaan. Zij gingen met auto’s vol met cadeaus, kleding, toiletartikelen en dekens op pad. Ze moesten dik een uur rijden naar een bergdorp. In dat dorp wonen mensen die heel weinig hebben en vooral geen luxe kennen, ze leven tegen de armoedegrens aan. Nu mochten de meisjes en de ‘moeders’ uitdelen van de overvloed die wij in de Baan Phak Phing kennen. Normaal gesproken mogen de meisjes ontvangen, maar nu mochten ze de gevers zijn, andere mensen blij maken en tot zegen zijn. We hopen dat dit een les is voor de meisjes, dat er soms een tijd is dat we mogen/moeten ontvangen, maar op andere momenten mogen en kunnen we geven. We moeten allemaal leren omkijken naar onze medemens.

Vrij Van School!

Er stond al een staftraining van 3 dagen gepland wanneer we te horen kregen dat de meisjes vrij van school zouden zijn, doordat er een landelijk sportevenement in onze stad gehouden zou worden. Drie dagen van 9:00 tot 15:00 uur zouden de meisjes dan alleen zijn, nou ja, niet helemaal, want ze zouden in het huis naast de multi-ruimte zitten, maar ideaal is echt anders. Er werd een oplossing gevonden die voor de meisjes wel heel leuk was. Drie vrijwilligers deden drie dagen van knutselen in de ochtend en in de middag een film kijken. Ze hebben kerstversiering gemaakt, geleerd hoe je van wortels mooie decoratie kunt maken om een tafel mee op te maken in een chique hotel, gekleurd, 3D kaarten en pomponnetjes gemaakt, etc. Daarnaast lekker chillen en spelletjes doen.

Ondertussen kregen alle ‘moeders’ les in de seminar. Ook zij hebben een goede tijd gehad als team. Het heeft een ieder persoonlijk opgebouwd en iedereen binnen het team dichter bij elkaar gebracht.

Foto Gallerij

Pepers en T-shirts!

Zelf je eigen t-shirt mogen versieren is superleuk om te doen. Het is gaaf om te zien dat sommigen echt anders durven te zijn en te denken. Anderen hebben juist een voorbeeld nodig om van te werken.

Hoe maak je nu die pittige pasta die zo lekker is bij het eten? Dat hebben de moeders aan de meisjes geleerd. De pepers bakken, knoflook, uitje, etc erbij en stampen en …… Iedereen had wel een taak en kon zo een bijdrage leveren aan het hele proces. Toen ze klaar waren was het tijd voor lunch en ja hoor, daar werd ook hun eigen gemaakte pasta bij gegeten. De meisjes waren super trots en wij natuurlijk ook.

Therapeutische Rijst?

Op zaterdagochtend doet de psychologe met een klein groepje meisjes een therapeutische activiteit. Ze kleuren kleurplaten met iets heel anders dan potloden, stiften of krijt. Het is rijst wat gekleurd is met verf, vervolgens lijm je dat op je kleurplaat en krijg je een heel mooi effect. De psychologe probeert onder andere op deze manier een band op te bouwen met de meisjes, zodat ze de meisjes steeds beter leert kennen en dat ze haar gaan vertrouwen en zich bij haar op hun gemak gaan voelen. Stap voor stap hoopt ze elk meisje te kunnen helpen met het verwerkingsproces van haar verleden.

Athleten!

In Baan Phak Phing wonen vijf atleten die op dit moment regionaal op hoog niveau functioneren en over een poosje zelfs mogelijkheid hebben om ook op landelijk niveau door te dringen. Deze meisjes doen aan jiu-jitsu, dit is een zelfverdedigingssport. Een aantal jaar terug kwam er een vrijwilligster die zelfverdediging aan alle meisjes heeft geleerd, waarna er contact met de lokale sportschool is gekomen. Toen de meisjes alleen op zaterdagen kwamen sporten bleek al snel wie er wel en wie er niet in geïnteresseerd was. Als snel bleek dat deze vijf meisjes het geweldig vonden en er nog goed in waren ook. De sportleraar wilde hen graag een kans geven om te kijken of ze dit op een hoger niveau konden gaan spelen. Hij heeft ze, samen met andere trainers, zover gekregen dat ze nu dus al hoog staan in de regionale groep. Vooral deze sportleraar en zijn vrouw en die vrijwilligster helpen onze meisjes ook financieel met de sport, want daar komt best wat bij kijken. Regelmatig moeten ze wedstrijden spelen en niet alleen in Chiang Rai, maar ook in Chiang Mai en Bangkok.

De meisjes spelen nu dus op hoog niveau en dat kost veel inspanning: je gewicht op peil houden en elke dag trainen om je conditie op peil houden en dit naast een volle week school en al het huiswerk. Deze vijf meisjes kunnen dit aan en hebben er plezier in. Zij leren ontzettend veel en wij hebben ze in deze paar jaar enorm zien groeien in hun zelfbeeld.

Zo proberen we voor alle meisjes te kijken of zij naast school iets anders willen leren, zoals een muziekinstrument, creativiteit of een nieuwe taal. Als ze weten wat ze willen dan zoeken we de juiste plek voor hen om dit te kunnen doen. Het is enorm belangrijk om iets te doen wat je graag wilt en je op die manier verder te ontwikkelen.

Oprichten, leiden, overdragen en loslaten!

Na 28 jaar neemt Christine Overeem, een van de mede- oprichters, afscheid als staflid van Baan Phak Phing. Ze blikt kort terug op alles wat in de afgelopen jaren tot stand is gebracht en hoe Baan Phak Phing is gegroeid.

Terugblikken en vooruitkijken
“In 1990 is het allemaal begonnen, ergens in een klein straatje in Bangkok. Samen met Heidi en Phouang hebben we de eerste meisjes in ons huis opgenomen. Zij waren gered uit bordelen en konden niet terug naar huis. Dit was het begin van Baan Phak Phing. Omdat de meesten van de meisjes uit het noorden van Thailand kwamen, zijn we na 6 jaar naar Chiangrai verhuisd. In Chiangrai begon het werk te groeien en we namen ook meisjes op die misbruikt waren door mensen in hun naaste omgeving.

Mijn visie is altijd geweest dat de Thais uiteindelijk het huis zouden gaan runnen. Wat zou het fijn zijn als Thai mensen de zorg op zich zouden nemen voor de meisjes! De dagelijkse zorg werd al door de Thai “moeders” gedaan, maar tot voor kort bleef ik betrokken bij het algehele leiderschap. Dat is nu veranderd. In de loop van de jaren is mijn visie ook echt hun visie geworden en 4 vrouwen zijn uitgegroeid tot leiders van het werk. Zij wilden samen het leiderschap overnemen. Een van hun eerste vragen was: “Vertrouw je ons?” Zonder erbij na te denken zei ik: “Ja.” Ik ging naar de achtergrond en zij werden een team van leiders. Ondertussen was de familie Bak hier al jaren werkzaam en Peter en Tatjana namen de verantwoording voor de administratie en financiën. En anderhalf jaar geleden kwam er een jonge psychologe, die ik in mocht werken in counseling voor kinderen met deze specifieke traumatische ervaringen. Nu, na 28 jaar ervaar ik dat mijn visie vervuld is.

Het leven en werken in een andere taal en cultuur is niet altijd gemakkelijk geweest. De zorg om hun welzijn was soms zwaar, maar één ding stond mij voor ogen: Niet opgeven, samen zoeken naar oplossingen. Mensen hebben vaak gezegd: “Je werk is net een druppel op een gloeiende plaat…”
Maar ik denk meer aan een steen die in een vijver gegooid word en die kringen in het water maakt die steeds groter worden…. Eén mens kan verandering brengen in de omgeving waar je bent.

Mijn roeping is niet ten einde, maar het heeft zich uitgebreid ook naar andere plaatsen waar ik mag delen over mijn ervaring met het werken met onze meisjes. Mijn zorg gaat ook uit naar de medewerkers; hoe kunnen ze door blijven gaan zonder de hoop te verliezen? Ik blijf in relatie met Baan Phak Phing hier en ook zal ik in het bestuur blijven van Baan Phak Phing Nederland.
In een van de laatste gesprekken met een meisje zei ze: “Baan Phak Phing is mijn thuis.”
Thailand is ook mijn “thuis” en ik hoop hier nog een heel lange tijd te wonen.

God kent het verleden, heden en de toekomst.”